امید زودگذر

رنج و امید در زندگی؛ نگاهی به گل نرگس زودگذر:

دقیقاً مشابه نظریه‌ی «پوچی» آلبر کامو: زندگی بین رنج و امید معلق است، اما کامو می‌گفت همین کشمکش معنا می‌سازد. جالب این که گل نرگس در اسطوره‌شناسی نماد خودشیفتگی و فناپذیری است؛ انگار امید هم گاهی بیش از حد به خودمان وابسته است. سوال: آیا می‌شود امید را بدون توهمِ ابدی بودنش پذیرفت؟

راهکار:

این نگاه تلخ اما واقعی رو می‌شه با یه تمرین ساده متعادل کرد: هر شب سه لحظه‌ی کوچیک که توش امید رو حس کردی (حتی یه لبخند غریبه) یادداشت کن. کمک می‌کنه رایحه‌ی امید رو پررنگ‌تر ببینی.