امید و بیماری

روح بیمار در جسم امیدوار؛ پارادوکس امید:

اثر پلاسبو فقط تلقین نیست؛ در تصویربرداری fMRI، انتظار بهبود می‌تواند فعالیت قشر کمربندی پیشین و مسیرهای دوپامین را تغییر دهد و واقعاً درد را کم کند. بدنِ امیدوار مثل یک داروسازی درونی، مواد افیونی طبیعی ترشح می‌کند. پس شاید روح بیمار، آخرین امید را از همین جسم قرض می‌گیرد.

راهکار:

گاهی امید ابتدا در بدن شکل می‌گیرد، نه در ذهن؛ یعنی جسم با ادامه دادن، پیامی به روح می‌فرستد که هنوز پایان راه نیست. این پارادوکس را می‌توان مثل باتری ذخیره‌ای دید: روح شارژ اصلی را از دست داده، اما بدن با حرکات کوچک و ریتم‌های روزانه، جریان ضعیفی را به مدار برمی‌گرداند.