امید بستن

پسر بلاتکلیف و نجات دادن خود از امید واهی:

یکی از جذاب‌ترین یافته‌های علوم اعصاب این است که وقتی به کسی امید می‌بندیم که قصد ماندن ندارد، مغز ما دوپامین ترشح می‌کند – دقیقاً مانند قمار. این 'پاداش متناوب' اعتیادآور است و ترک آن سخت‌تر از ترک یک رابطهٔ صادقانه است. سوال اینجاست: چطور می‌توان این چرخه را شکست؟

راهکار:

این متن در واقع به یک حقیقت روانشناختی اشاره دارد: هزینهٔ فرصت از دست رفته برای ماندن در رابطه‌ای بی‌تعهد، بسیار بیشتر از ترک کردن است. شاید بتوان گفت نجات خود از چنین رابطه‌ای، سرمایه‌گذاری روی آینده‌ای است که در آن فرد ارزش خود را می‌داند.