لبخند در اوج درد؛ امید به روزی بهتر:
در پزشکی به این پدیده «اثر فیدبک چهره» میگویند: حالات صورت فقط بازتاب احساسات نیستند، بلکه خودشان احساسات را میسازند. وقتی لبخند میزنیم، مغز سیگنال «همه چیز رو به راه است» دریافت میکند و شروع به کاهش کورتیزول میکند. جالب اینجاست که این مکانیسم حتی در مویرگها هم تأثیر دارد: کاهش استرس، گردش خون محیطی را بهبود میدهد. یعنی همان لبخندی که از روی امید میزنیم، بهطور فیزیکی درگیر همان درد مویرگی میشود و آن را تعدیل میکند. یک تناقض شگفتانگیز.
راهکار:
جالب است بدانید که حتی یک لبخند تصنعی میتواند با فعالسازی مسیرهای عصبی مرتبط با پاداش، ترشح اندورفین و دوپامین را افزایش دهد و آستانه تحمل درد را بالا ببرد. به زبان سادهتر: لبخند زدن، حتی از سر ناچاری، یک مسکن طبیعی برای مغز است.