امید به موفقیت

یکی دو سال دیگر به رؤیایت می‌رسی؛ این متن را نگه دار:

مغز انسان بین «یادآوری گذشته» و «تصور آینده» تفاوت چندانی قائل نیست؛ هر دو از یک شبکه‌ی عصبی مشترک استفاده می‌کنند. وقتی می‌گویی «جایی خواهی ایستاد»، مغزت همان سیگنال‌های دوپامین و هیجان را تولید می‌کند که گویی واقعاً آنجا ایستاده‌ای. این یعنی رؤیا فقط یک شعر نیست؛ یک شبیه‌سازی عصبی است که بدن را برای رسیدن به همان لحظه آماده می‌کند. پس چرا بعضی‌ها این شبیه‌سازی را قدرتمندتر از بقیه انجام می‌دهند؟

راهکار:

اینجا «رؤیا» از یک خیال دور به یک قرارگاه تبدیل می‌شود؛ انگار نسخه‌ی موفقِ آینده‌ی تو همین حالا در آن ایستگاه منتظر است تا به او برسی.

خدارو چه دیدی؟ شاید ما هم رسیدیم: