امید به یک نفر

زندگی برای دیگری؛ نقطه کور زندگی:

در روانشناسی به این پدیده «وابستگی به دیگری» می‌گویند؛ وقتی یک نفر به منبع اصلی تنظیم هیجان شما تبدیل می‌شود، مغز همان مدارهای اعتیاد را فعال می‌کند. در تصویربرداری fMRI، دیدن آن فرد مثل مصرف ماده‌ی مخدر دوپامین آزاد می‌کند و نبودش علائم ترک دارد. این یعنی عشقِ وابسته‌ساز نه ارتباط، که یک چرخه‌ی زیستی است. آیا می‌شود عشق بدون این دام را تجربه کرد؟

راهکار:

این نگاه را این‌طور ببین: وقتی کسی می‌گوید «برای تو زنده‌ام»، در واقع امیدش را بیرون از خودش گذاشته؛ اما نقطه‌ی کور واقعی این است که آن دیگری هم روزی به یک تکیه‌گاه نیاز دارد. عشق بالغ یعنی دو نفر هر کدام منبع امید خودشان باشند و کنار هم رشد کنند.