دلتنگی شبانه و امید به برگشتن معشوق:
طبق تحقیقات، وقتی قبل از خواب به کسی فکر میکنید، مغز در مرحله REM همان الگوی عصبیِ حضور او را بازپخش میکند؛ یعنی دلتنگی شبانه تمرینی برای «بازآفرینی آدم» در ذهن است. نبودِ قطعیت در بازگشت نیز دوپامین بیشتری از خودِ بازگشت آزاد میکند: پاداشِ غیرقابلپیشبینی، قویترین تحریک را در مسیر پاداش مغز ایجاد میکند. آیا عاشق واقعاً دلتنگِ آدم است یا دلتنگِ همان معادله شیمیایی فقدان-امید؟
راهکار:
یک نگاه دیگر: اینجا «تو» فقط یک شخص نیست؛ آینهای از نیازِ آدمی به معناست. ذهن برای هر شب یک قصه و برای هر صبح یک انگیزه میسازد. ارزش این جمله نه در برگشتنِ آن شخص، بلکه در این است که روایتِ انتظار، صبحِ تو را ساخته است.