امید به آینده با شعر

روزهای پرتقالی در راه است؛ شعر امیدوارکننده سهراب سپهری:

مغز انسان هنگام تصور آینده، همان شبکه عصبی حافظه یعنی هیپوکامپ را فعال می‌کند؛ به همین دلیل آینده را از تکه‌های گذشته می‌سازد. جمله سپهری وقتی با تصویر حسی «پرتقالی» ترکیب می‌شود، از مسیر حس‌آمیزی عبور می‌کند و روز خوب را فقط توصیف نمی‌کند، بلکه آن را قابل چشیدن می‌کند. به همین دلیل استعاره‌های حسی در شعر، ماندگارتر از نصیحت‌های انتزاعی عمل می‌کنند.

راهکار:

مغز هنگام تصور آینده، همان شبکه‌ای را فعال می‌کند که برای یادآوری گذشته استفاده می‌شود؛ یعنی امید به «روزهای پرتقالی» فقط یک جمله شاعرانه نیست، بلکه مکانیزمی برای بازسازی ذهنی آینده از دل تجربه‌های حسی خوب است.