امید بی فرجام

پیر شدن جوانی در انتظار نیامدن:

در روان‌شناسی، انتظار بدون بازخورد مزمن، ترشح کورتیزول را بالا می‌برد و فرسودگی سلولی را تسریع می‌کند. پژوهشی در دانشگاه کالیفرنیا نشان داد ادراک ذهنی از گذر زمان در انتظار بی‌ثمر تا ۴۰٪ کندتر می‌شود، درحالی‌که جسم ما سریع‌تر پیر می‌شود. این پارادوکس انتظار است: زمان در ذهن کش می‌آید، عمر در تن کوتاه. پرسش تاو: آیا امید، شمشیری دولبه است که هم زنده نگه‌مان می‌دارد و هم می‌کُشد؟

راهکار:

شاید امید، خود جوانی را مصرف کرد؛ اما این فرسایش، معنای تازه‌ای به انتظار بخشید: «بودن» در مسیر، نه «رسیدن» به مقصد.