رنج امیدهای الکی و نشانههای نشدن:
مطالعات عصبشناسی نشان میدهد دوپامین عمدتاً در «انتظار پاداش» ترشح میشود، نه خودِ پاداش؛ یعنی ذهن ما به نشانههایِ شدن معتاد میشود، نه به خودِ شدن. در روانشناسی به این «خطای پیشبینی پاداش» میگویند: هرچه عدم قطعیت بیشتر باشد، دوپامین بیشتری ترشح میشود و رنج انتظار از خودِ شکست هم آزاردهندهتر است. به همین دلیل، قطعیتِ نشدن برای مغز آرامبخشتر از تعلیقِ «شاید» است. آیا امید همیشه ارزش این رنج را دارد؟
راهکار:
این جمله در واقع فاصله بین خیال و واقعیت را نشانه گرفته؛ رنج اصلی از «تعلیق» است، نه از «پایان». اگر امید را به جای ابزار رسیدن، یک تجربهٔ انسانی ببینیم، شاید نشدن دیگر تهدید نباشد، فقط یک نقطهٔ آرامش باشد.