تمثیل کودک گمشده: چرا میگوییم امام زمان غایب است؟:
در روانکاوی رابطه با «مفقود»، فرافکنی نقش کلیدی دارد: کودکِ درهمریخته، گمگشتگی خود را به نبودِ پدر نسبت میدهد تا تاب بیاورد. الهیات شیعه نیز میگوید حقیقت امام نه در چشمها، که در حجاب دلهاست؛ ابنعربی این را «غیبتِ شهودی» مینامد، جایی که بیننده غایب است نه دیدهشده. حتی فیزیک، با اصل عدمقطعیت، بر وابستگی مشاهدهگر به وضعیت درونیاش مُهر میزند. آیا غیبت امام، آینهای از پراکندگی ما نیست؟
راهکار:
شاید غیبت امام نه یک فقدان، که فرصتی برای رشد استقلال معنوی ماست. همانطور که کودک در نبود پدر، راه رفتن و تشخیص مسیر را میآموزد، جامعه منتظر نیز در غیبت، عقلانیت و انتظار سازنده را تمرین میکند. این یک بازتعریف غیبت از «نیستی» به «بستری برای بلوغ جمعی» است.