ارادت شخصی به امام حسین؛ سیاهپوشی و هیئت ربطی به حکومت ندارد:
جالب است بدانید که پوشیدن لباس سیاه برای امام حسین در دوران قاجار چنان بار سیاسی پیدا کرد که ناصرالدین شاه برای مدتی آن را ممنوع کرد تا از قدرت اتحادبخش آن جلوگیری کند. همیشه مرز باریکی بین ایمان شخصی و نماد سیاسی بوده. به نظر شما این تفکیک واقعاً ممکن است؟
راهکار:
اینکه باور دینیات را از تیغ سیاست جدا میکنی، نشاندهندهٔ بلوغ فکریای است که در تاریخ تشیع بارها تکرار شده؛ از مجالس مخفی دورهٔ صفوی تا هیئتهای خودجوش امروز. ایمان شخصی همیشه پیشران تغییرات بزرگ بوده، نه دنبالهرو قدرت.