امام حسین و امام مهدی

اگر کربلا بودیم؟ سؤالی درباره حسینِ زنده و انتظار:

در روانشناسی اجتماعی، تصور فداکاری بزرگ می‌تواند نوعی «توهم اقدام اخلاقی» بسازد؛ مغز بخشی از عمل خیالی را انجام‌شده تلقی می‌کند و انگیزه‌ی اقدام‌های واقعی و کوچک امروز را کاهش می‌دهد. در مهدویت، انتظار فعال دقیقاً ضد این مکانیسم است: نه قهرمان‌سازی از گذشته، بلکه ساختن آینده. آیا سکوت، اعتراف به همین شکاف نبود؟

راهکار:

این سکوت را می‌توان نقطه‌ی شروع «انتظار فعال» دانست؛ در الهیات شیعی، انتظار یک حالت منفعل نیست، بلکه میدان عمل روزانه است. تصور فداکاری بزرگ در کربلا جای خالی اقدام‌های کوچک امروز را پر نمی‌کند.