چرا کسی که التماسش میکنی، «نرد» موندن نیست؟:
آیا میدونستی در روانشناسی، پدیدهای به اسم «ناهماهنگی شناختی» باعث میشه آدمها برای توجیه رفتارهاشون، ارزش چیزهایی که ترک میکنن رو پایین بیارن؟ یعنی وقتی کسی میره، ناخودآگاه به خودش میگه «این رابطه ارزش موندن نداشت» تا از احساس گناه فرار کنه. پس التماس تو نهتنها تأثیر معکوس داره، بلکه بهش یه بهانهٔ روانی برای توجیه رفتنش میده. سؤال اینه: آیا واقعاً میخوای کسی رو که باید براش التماس کنی، نگه داری؟
راهکار:
این جمله انگار از جایی میگه که التماس برای موندن، خودش نشوندهندهٔ عدم تعادل در رابطهست. شاید بهتر باشه بهجای التماس، به این فکر کنی که چرا کسی که واقعاً «نرد» رابطهست، نیازی به التماس نداره. اون میمونه چون خودش میخواد، نه چون تو خواهش میکنی.