التماست به خدا برای داشتن کسی و طعم تلخ نتیجه:
آیا میدانستی مغز انسان در زمان التماس و دعا، دوپامین و اکسیتوسین ترشح میکند؟ یعنی همان مواد شیمیایی که در عشق و اعتیاد آزاد میشوند. پس «التماست به خدا» از نظر علمی همان مدارهای پاداش را فعال میکند که یک معتاد هنگام مصرف دارد. جالب اینجاست که این التماسها بیشتر از آنکه روی «خدا» تأثیر بگذارد، روی خودت تأثیر میگذارد: حس کنترل کاذب میدهد. سؤال کلیدی: آیا حاضر هستی قبول کنی که «دعا کردن» گاهی بیش از خود خواسته، برایت مهم است؟
راهکار:
این جمله انگار از جایی میآید که دعا جواب داده اما نتیجهٔ نهایی رضایتبخش نبوده. شاید ارزش دارد به این فکر کنی که «داشتن» چه معنایی برایت دارد و آیا همان چیزی که میخواستی واقعاً خواستنی بوده یا نه؟