التماس به خدا برای فراموشی

من خودم را فراموش کردم تا تو را فراموش کنم؛ درد فراق و خودباختگی:

مغز انسان برای فراموشی عمدی، مکانیسمی باستانی دارد: قشر پیش‌پیشانی، هیپوکامپ را مهار می‌کند تا حافظه را ضعیف کند. اما تحقیقات نوروساینس (Anderson, 2004) نشان داد هر بار که فراموشی را تمرین می‌کنی، ردّ عصبی آن خاطره عمیق‌تر می‌شود، چون مغز ابتدا باید خاطره را کاملاً بازیابی کند تا بتواند آن را خاموش سازد. فراموشی، شکلی از تمرین حافظه است. خودت را گم کردی چون هر لحظه نقشهٔ حضورش را دوباره ترسیم می‌کردی. یک پارادوکس شناختی.

راهکار:

این متن یک تناقض عمیق را نشان می‌دهد: هر چقدر برای فراموشی تلاش کنی، آن خاطره پررنگ‌تر می‌شود. روان‌شناسی به این پدیده «اثر بازگشتی سرکوب» می‌گوید. تلاش برای فراموشی یک فکر، آن را در مرکز توجه ذهن نگه می‌دارد. شاید رهایی از رنج در پذیرش «فراموش نکردنی» بودن آن خاطره باشد، نه پاک کردنش.