اللهم ارزقنا

شهادت؛ لباسی که تنها برازنده صاحبان یقین است:

جالب است بدانید که در ادبیات عرفانی، «شهادت» نه یک حادثه، که یک «حالت» است. حالتی که در آن، سالک چنان از خود رها می‌شود که مرگ برایش نه پایان، که تولدی دوباره در آغوش معشوق است. این لباس، نه دوخته‌شده از جنس آرزو، که بافته‌شده از جنس «عمل» و «اخلاص» است. شاید به همین دلیل است که در فرهنگ شیعی، شهادت را «فوز عظیم» می‌نامند؛ چرا که رسیدن به آن، نیازمند عبور از تمام تعلقات دنیایی است. آیا این لباس، دوختنی است یا پاداشی است که تنها برازنده کسانی می‌شود که تمام عمر، خیاط آن بوده‌اند؟

راهکار:

برای گسترش این ایده، می‌توانید به این نکته اشاره کنید که در روایات، «شهادت» فقط مرگ با نیزه و شمشیر نیست؛ بلکه «شهادت» یعنی زنده ماندن بر عهدی که با خدا بسته‌ای، حتی در دل یک زندگی عادی. این نگاه، مفهوم شهادت را از انحصار میدان جنگ خارج می‌کند و به هر لحظه‌ی زندگی معنا می‌دهد.