الهام گرفتن از عشق

آیا دلیل شعرهای من تو هستی؟:

در بلاغت فارسی، «احسنت» شنونده را از منتقد به هم‌آفریننده تبدیل می‌کند: شاعر با یک پرسش، تعریف را پس می‌گیرد و مخاطب را نویسندهٔ پنهان شعر می‌کند. این همان خودافشایی دوسویه است؛ ستایش تو، تو را به متن می‌آورد و مرز من/تو را در شعر محو می‌کند. کدام بیت را بیش از همه برای تو نوشته‌اند؟

راهکار:

این جمله یک تلهٔ لطیف بلاغی است: شاعر اول با «احسنت» تو اعتبار می‌گیرد، بعد همان اعتبار را به تو برمی‌گرداند و می‌گوید من فقط آینهٔ تو بوده‌ام. در واقع با خواندن شعر، تو نه فقط مخاطب، که موضوع پنهان آن شده‌ای. اگر می‌خواهی این لحظه را عمیق‌تر کنی، به‌جای پاسخ مستقیم بپرس: «کدام مصرع بیشتر شبیه خودت بود؟»