راز کلمات: چرا فقط در رنج شعر میگوییم؟:
جالب اینجاست که مغز در حالت بار روانی یا حتی اضطراب خفیف، شبکههای مرتبط با خلاقیت را فعالتر میکند. در واقع، انتقالدهندههای عصبی مثل نوراپینفرین که در تنش ترشح میشوند، تمرکز تداعیگرا را بالا میبرند و ایدههای دور را به هم وصل میکنند. گویی رنج یک کاتالیزور زیستی برای هنر است. در موسیقی هم گامهای مینورِ حزنانگیز پیچیدگی هارمونیک بیشتری از ماژور شاد دارند. آیا اگر روزی بشر درد را ریشهکن کند، هنر هم خواهد مرد؟
راهکار:
وقتی کلمهای در کار نیست، شاید ذهن در حال بارگیری عمیقتری است. سکوت گاهی پربارتر از هر واژهای است؛ درست مثل سیاهچالهای که هیچ نوری از آن فرار نمیکند، اما پر از جرم است. نبودِ حرف، خود اشارهای است به حجم نداشتهها.