الهام از معشوق

پدر شاعرانگی‌های منی؛ شعر عاشقانه‌ای برای الهام‌بخش‌ترین نفر:

در نوروساینس عشق، فعال‌سازی ناحیه تگمنتوم شکمی (VTA) دوپامین ترشح می‌کند؛ دقیقاً همان مسیر پاداش و انگیزش که خلاقیت و کلام شاعرانه را افزایش می‌دهد. تجربه «نمی‌توانم ننویسم» نوعی اجبار عصبی است، نه ادای شاعرانه. در ادبیات فارسی هم سعدی و مولانا معشوق را عامل جوشش سخن می‌دانستند؛ اما کسی که «پدر شاعرانگی» شود، از معشوق به منبع شناختی تبدیل شده. حالا این وابستگی، آزادی است یا اسارت؟

راهکار:

اینجا معشوق نه‌تنها موضوع شعر، که منبع کلمات است؛ می‌توانی یک بار از زبان همان «لعنت» شعر بگویی تا شاعرانگی وارونه شود.