الان انجامش بده

زندگی کوتاه است؛ چرا «بعدا» را کنار بگذاریم؟:

مغز انسان زمان را خطی درک نمی‌کند؛ در تصویربرداری fMRI، فکر کردن به «آینده» همان ناحیه‌ای را فعال می‌کند که فکر کردن به یک غریبه را پردازش می‌کند. برای مغز، آینده اساساً «دیگری» است؛ به همین دلیل وعده‌های «بعداً» به راحتی شکسته می‌شوند. پدیده «تنزیل هذلولی» نشان می‌دهد پاداش فوری حتی اگر کوچک باشد، تا ۱۰ برابر ارزشمندتر از پاداش بزرگ آینده ارزیابی می‌شود. جالب‌تر اینکه هرچه مرگ‌آگاهی بیشتر شود، ارزش لحظه حال در سیستم لیمبیک بالا می‌رود.

راهکار:

این متن را می‌شود جور دیگری دید: «بعدا» همیشه دشمن نیست؛ گاهی مغز با تعویق از تصمیم‌های پرریسک محافظت می‌کند. اما تفاوت در «بعدای فرار» و «بعدای برنامه‌ریزی» است. اگر «الان» را نمی‌توانید بپذیرید، «بعدا می‌ریم» را تبدیل به «جمعه ساعت ۵» کنید. نوشتن یک نامه به خودِ آینده هم انتزاعِ بی‌پایان را تبدیل به قرارداد ملموس می‌کند.