اکس بازی نکن؛ این همه دختر و پسر تو دنیا هست:
بازگشت به اکس در روانشناسی پدیدهای به نام «آشناییپذیری» دارد؛ مغز بین اضطرابِ ناشناخته و راحتیِ آشنا، اغلب دومی را انتخاب میکند، حتی اگر سمی باشد. اثر زیگارنیک نیز نشان میدهد روابط ناتمام ذهن را مشغول نگه میدارند و این وسواس فکری با عشق اشتباه گرفته میشود. ترشح دوپامین در چرخهی قطع و وصل دقیقاً شبیه قمار است و سیستم پاداش را شرطی میکند. سوال: چند درصد این تمایل عشق است و چند درصد فرار از تنهایی؟
راهکار:
از منظر روانشناختی، جذابیت اکس اغلب نتیجهی آشنایی و خاطرهسازی مغز است، نه خود شخص؛ مغز برای کاهش اضطراب، چیزهای آشنا را امنتر تصور میکند. یک تست ساده: اگر همین آدم را امروز برای اولین بار میدیدی، باز هم انتخابش میکردی؟