راز یاقوت آبی در قلب: خیال زیبای تو:
یاقوت در طبیعت فقط قرمز است. نوع آبی آن «سافایر» یا یاقوت کبود نام دارد و با رنگ لاجوردیاش از خانواده کرندوم، برادر یاقوت سرخ است. اینجا «یاقوت آبی» یک پارادوکس جواهرشناسانه است: سنگی که نباید وجود داشته باشد، در قلب گوینده میدرخشد. گویی خیال معشوق چنان نایاب است که زمین هرگز نزاییدهاش. آیا شاعر آگاهانه این تناقض را برگزیده تا بر دستنیافتنی بودن عشق صحه بگذارد؟
راهکار:
رنگ آبی در روانشناسی نماد آرامش، وفاداری و عمق است. شاعر با انتخاب «یاقوت آبی» که در طبیعت وجود خارجی ندارد (یاقوت همیشه قرمز است)، عشق را گوهری کمیاب و سراسر آرامش ترسیم کرده، نه شوری سرخ و سوزان. این پارادوکس شاعرانه، عشق را به سکون و اعتماد پیوند میزند.