اکلیل روی قلب

وجود تو، اکلیلی بر قلب تاریک من:

شاید باورت نشه، اما مغز ما در مواجهه با عشق، دوپامین و اکسی‌توسین ترشح می‌کنه که دقیقاً مثل ‘اکلیل’ روی مسیرهای عصبی تیره و تار می‌درخشد. پس این حس فقط شاعرانه نیست، نوروشیمیاییه. سوال: آیا می‌دونستی که ‘اثر حضور’ یک نفر می‌تونه ضربان قلبت رو هماهنگ کنه؟

راهکار:

این شعرواره یادآور قدرت ‘نور درون’ دیگران در تغییر خودپنداره ماست. تحقیقات روانشناسی نشان می‌دهد که حتی یک رابطه حمایتگر می‌تواند مدارهای مغزی مرتبط با خودارزشمندی را فعال کند. پس این حس را به یک پرسش تبدیل کن: ‘چه کار کوچکی می‌توانم امروز انجام دهم تا برای کسی همان ‘اکلیل’ باشم؟’