اختراع شعر

اختراع غزل با یک لبخند؛ رمز و راز الهام شاعرانه:

آیا می‌دانستی که در زبان‌شناسی نورو، فرایند «لب‌گشودن» برای تلفظ نخستین هجاهای یک شعر، همان بخشی از مغز را فعال می‌کند که مسئول خلق ملودی‌های جدید است؟ جالب‌تر این که غزل فارسی در قرن ششم با ساختاری شبیه به «تکرار-تغییر» در بیت‌های اول و آخر، نوعی حلقه‌ی عصبی ایجاد می‌کرد که شنونده را در حالت خلسه‌ی آهنگین فرو می‌برد. حالا تصور کن اگر لب‌های معشوق دقیقاً همان «نقطه‌ی شروع» این چرخه‌ی مغزی باشند، هر غزل جدید چطور می‌تواند یک «پتنت» بی‌نظیر از عشق و ریتم باشد.

راهکار:

این بیت زیبا را می‌توان به‌عنوان یک استعاره از فرآیند خلاقیت دید: لب‌ها دروازه‌ی صدایی‌اند که ناگهان جهان جدیدی می‌سازد. برای گسترش این ایده، می‌توانی به سراغ نمونه‌هایی از شاعران معاصر بروی که «سکوت» را پیش‌نیاز «اختراع» دانسته‌اند.