از باب اسفنجی تا اختاپوس: استعارهای از رشد:
جالب است که در زیستشناسی، اختاپوس نه تنها نماد انزوا، که استاد «میمیکری» و تغییر شکل برای بقاست. مغز او در بازوها پخش شده، یعنی عمل و فکر یکی است. شاید بزرگ شدن دقیقاً همین باشد: پراکندگی ذهن برای انطباق، نه لزوماً بدبینی. به نظر شما این انطباق، پیشرفت است یا فرسایش؟
راهکار:
برای گسترش این ایده، میتوانید به نظریه «خود واقعی و خود کاذب» دونالد وینیکات در روانشناسی نگاهی بیندازید که چطور فشارهای اجتماعی ما را از شادی سادهی یک «باب اسفنجی» به سمت دفاعیات پیچیدهی یک «اختاپوس» سوق میدهد.