جمله تیکه دار: اخلاقم به شعورت بستگی داره:
در روانشناسی اخلاق، «قصد و آگاهی» طرف مقابل تعیینکنندهٔ قضاوت ماست. آزمایشها نشان میدهند مغز حتی وقتی سود یکسانی میبیند، اگر بفهمد طرف مقابل آگاهانه بیاحترامی کرده، پاسخ منصفانه را کنار میگذارد. این یعنی اخلاق اغلب پاداش شعور است، نه ویژگی ثابت. پس مرز اخلاق کجاست؟
راهکار:
این جمله یک معادله دوطرفه میسازد: شعور طرف مقابل، مجوز اخلاق تو میشود. اما جالبتر آن است که اخلاق واقعی درست وقتی آزموده میشود که طرف مقابل شعور کمتری دارد؛ آنجا معلوم میشود آدم بودن به حضور طرف مقابل بند نیست.