اخلاق در بازی

چرا در بازی به بی‌دفاع شلیک نمی‌کنیم اما در واقعیت آری؟:

یک حقیقت روان‌شناختی: در آزمایش «زندان استنفورد»، افراد معمولی در نقش نگهبان ظرف چند روز به شکنجه‌گر تبدیل شدند. تفاوت بازی و واقعیت در «فاصله از عواقب» نیست، بلکه در «نبود نگاه مستقیم به چشم قربانی» است. وقتی درگیری غیرشخصی می‌شه، همدلی از کار می‌افته. سؤال اصلی: آیا اگر در بازی هم قربانی بهت زل بزنه، باز هم شلیک می‌کنی؟

راهکار:

این سؤال در واقع به «نظریه بی‌حسی اخلاقی» برمی‌گرده؛ وقتی تو بازی هیچ پیامد واقعی نمی‌بینی، مهربونی راحت‌تره، اما در واقعیت «فاصله اخلاقی» با قربانی از بین رفته و وجدان فعال می‌شه. شاید جواب اینه: چون در بازی دکمه «ریست» داری، اما در زندگی نه.