قطرهای که میدانیم در برابر اقیانوس ناشناختهها:
این استعاره زیبا دقیقاً با آمارهای علمی همخوانی دارد: دانش بشری در مورد ژنوم انسان فقط ۱٪ از کل دادههای ژنتیکی را تفسیر کرده و ما تنها ۵٪ از اقیانوسها را کاوش کردهایم. جالبتر اینکه فیزیکدانان معتقدند ۹۵٪ از جهان از ماده و انرژی تاریک تشکیل شده که کاملاً برای ما ناشناخته است! پس هر قطره دانشی که به دست میآوریم، در واقع وسعت اقیانوس جهلمان را بیشتر نشان میدهد. آیا این پارادوکس «دانستنِ ندانستن» میتواند انگیزهای برای کنجکاوی بیشتر باشد؟
راهکار:
این متن را میتوان به یک چالش فکری تبدیل کرد: از دنبالکنندگان بپرسید «بهنظر شما بزرگترین ناشناختهای که دوست دارید کشف کنید چیست؟» تا بحثی عمیق و تعاملی در مورد آینده علم و فناوری شکل بگیرد.