چشمانی مانند اقیانوس آرام؛ غرق در نگاه:
جالبه که اقیانوس آرام آرامترین نیست: عمیقترین نقطه زمین یعنی «درازگودال ماریانا» در همین اقیانوسه، جایی که فشار آب میتونه هر چیزی رو خرد کنه. وقتی میگیم چشمهای کسی مثل اقیانوس آرامه، انگار داریم اشاره میکنیم به تضاد آرامش سطحی و عمق طوفانی. دقیقاً مثل رابطهای که عاشقش شدی – ظاهر آرام، اما اگر غرق بشی، تا اعماق نامعلومی میری. آیا این غرق شدن ارزش ترسیدن داره یا دقیقاً همونجاست که زندگی واقعی شروع میشه؟
راهکار:
شاید این غرق شدن، یادآور همان چیزی باشد که به آن «ترس از غرق» میگویند: هرچه نگاه عمیقتر، خطر گم شدن در خودش هم بیشتر. شاید پست بعدیات یک نگاه طوفانی را توصیف کند.