نوحه: هنگام مرگ ای ملکالموت صبر کن:
در روایات اسلامی، ملکالموت هنگام قبض روح حسین (ع) گریست و فرمان یافت روحش را آرام ستانَد. اما این بیت از فرشته مرگ میخواهد صبر کند، گویی شاعر میخواهد خود را به لحظهی وصال برساند. این وارونگی جالب، به مفهوم عرفانی «مرگ ارادی» نزدیک است: سالک با اذن الهی زمان مرگ خویش را رقم میزند. آیا این شعر، اعلام آمادگی برای مرگی از جنس شهادت است؟
راهکار:
درخواست صبر از ملکالموت در حالی که عمری برای اجل حسین ناله زدهای، پارادوکسی زیبا میسازد: شاید نه بهخاطر نرسیدن، که از سر شوق همسفرگی با شهید است. از این زاویه، بیت نوعی 'مرگ ارادی' عارفانه را تداعی میکند که در آن، انسان نه منفعل، که همقدم با فرشته مرگ میشود.