اهمیت وقت‌شناسی؛ وقتی بود و نبودت فرقی ندارد:
در روانشناسی اجتماعی، تأخیر مزمن اغلب نوعی پرخاشگری منفعلانه یا توهم کنترل بر زمان مشترک است. مغز انسان حضور به‌موقع را به‌عنوان نشانه‌ی امنیت و پیش‌بینی‌پذیری ثبت می‌کند؛ در مقابل، تأخیر یا غیبت آمیگدال را فعال و حس طردشدگی ایجاد می‌کند. در اقتصاد توجه هم هر دقیقه تأخیر، هزینه‌ی فرصت جمعی است. آیا وقت‌شناسی به کالایی کمیاب بدل شده است؟
راهکار:
این جمله را می‌توان از دریچه «اقتصاد توجه» دید: وقت‌شناسی فقط ادب نیست، نشانه‌ای از احترام به زمان مشترک و اعتمادسازی است. اگر می‌خواهید حضوری اثرگذار داشته باشید، زمان ورودتان را به عنوان اولین پیام غیرکلامی رابطه مدیریت کنید، نه اینکه با کلام جبرانش کنید.