احترام به تصویر رهبر

احترام به تصویر رهبر؛ از عقب‌ماندگی تا ارادت واقعی:

جالب است بدانید پدیده‌ی «تماس نگرفتن با تصویر بدون طهارت» ریشه در نوعی «فتیشیسم نمادین» دارد که در روان‌شناسی دینی به آن «تقدس‌بخشی به بازنمایی» می‌گویند. در تاریخ اسلام، اختلاف بر سر تصویرپردازی از اولیا به قرن‌ها پیش برمی‌گردد، اما در تشیع معاصر، عکس مراجع تقلید گاه حکم «آیکون مقدس» را پیدا کرده است. این رفتار نشان‌دهنده‌ی شدت احساس تعلق عاطفی است تا یک حکم فقهی الزامی. جالب نیست که گاهی احترام ظاهری بیش از خودِ محتوا اهمیت پیدا می‌کند؟

راهکار:

این حسرتِ مقایسه‌ای رو می‌شه به یه انگیزه‌ی مثبت تبدیل کرد: هر کس به اندازه‌ی فهم و بضاعتش ارادت نشون می‌ده، نه اینکه عقب‌افتاده باشه. شاید ارزشش رو داشته باشه که به‌جای نگاه به بیرون، روی ارتباط شخصی‌مون با این مفاهیم تمرکز کنیم.