احترام به دل

احترام به دل زنده؛ پا روی قبرم نمی‌ذارم:

مغز انسان، درد عاطفی را با همان مدارهای درد فیزیکی پردازش می‌کند؛ یعنی زخم زدن به یک قلب زنده، از نظر عصبی به پا گذاشتن روی یک جسم تیز شبیه است. پس «دل زنده» نه یک استعاره شاعرانه، بلکه یک واقعیت زیستی است. چرا برای قبر آیین داریم، اما برای قلبِ تپنده هیچ؟

راهکار:

اینجا «قبر» استعاره از حریم ازدست‌رفته است و «دل زنده» نماد رابطه‌ای که هنوز تپش دارد؛ همین تضاد، وزن جمله را چند برابر کرده. می‌توانی این تقابل را در یک موقعیت روزمره هم ببینی: نه به آدم‌های خاموش‌شده، نه به دل‌هایی که هنوز زندگی می‌کنند.

دل خانه خداست؛ شعری از صائب تبریزی: