چرا از راحت رفتن آدمها بیشتر از خودِ جدایی ناراحت میشویم؟:
در روانشناسی به این میگویند «ناهماهنگی شناختی»: مغز برای کاهش دردِ جدایی، رابطه را از قبل در ذهن بیارزش میکند تا رفتن آسان شود؛ یعنی راحتیِ رفتنِ آنها نشانهی بیاحساسی نیست، بلکه نتیجهی یک بازنویسیِ ذهنیِ ناخودآگاه است. رفتنِ ساده، آخرِ فرایندِ فاصلهگیری است، نه شروعش. آیا این بازنویسیِ ذهنی، قساوت است یا سازوکار بقا؟
راهکار:
جداییِ آسان، معیارِ عمقِ رابطه نیست؛ معیارِ مهارتِ طرف مقابل در رها کردن است. کسی که راحت رفت، احتمالاً ماهها قبل از تو رفته بود؛ تو فقط تازه خبردار شدهای.