ما شیفته وفای خویشیم؛ دل کندن بعد از جدایی:
یک پدیدهی روانشناسی به نام «توجیه تلاش» میگوید: مغز برای حفظ تصویر مثبت از خود، رنج کشیدن را به «وفاداری» تبدیل میکند. در آزمایش آرونسون و میلز (۱۹۵۹)، افرادی که برای عضویت در یک گروه مراسم دشوارتری را گذرانده بودند، آن گروه را ارزشمندتر ارزیابی کردند. در عشق هم گاهی به وفای خودمان میرسیم، نه به طرف مقابل. آیا این بیت دقیقاً همین ترفند ذهنی را روایت میکند؟
راهکار:
این بیت را میشود از زاویهی دیگری هم نگاه کرد: دل بستن به وفای خود، در واقع تلاش ذهن برای معنا دادن به درد است؛ جدایی میشود لحظهی مواجهه با آن ترفند، نه فقط شکست.