عشق یکطرفه و تلاش بیجواب برای نگه داشتن:
در روانشناسی به این میگن «توجیه تلاش»؛ طبق نظریه ناهماهنگی شناختی فستینگر، مغز وقتی بدون نتیجهی کافی برای کسی میجنگه، بهجای رها کردن، نتیجه میگیره که حتماً اون عشق ارزش فوقالعادهای داشته. یعنی تلاش بیپاسخ، عشق طرف مقابل رو بیشتر نمیکنه، بلکه عشق خودِ ما رو عمیقتر میکنه. در تحقیقات هم رابطههایی که یک طرفش بیشتر هزینه کرده، وابستهتر بوده، نه عاشقتر. آیا ادامه دادن در چنین شرایطی انتخاب بوده یا عادت؟
راهکار:
اگه تلاش و تکاپوی تو دیده نشده، شاید معیار طرف مقابل «میزان تلاش» نبوده، بلکه «نوع بودن» تو بوده. بزرگترین ریسک عشق یکطرفه این نیست که عاشق بمانی؛ اینه که تلاش رو با ارزش خودت اشتباه بگیری.