دلتنگی برای کسی که هیچوقت کنارت نیست:
مطالعات عصبشناسی نشان میدهد دلتنگی همان مدار درد فیزیکی را فعال میکند؛ مغز غیابِ آدم مهم را مثل زخم جسمی پردازش میکند، نه یک خاطره ساده. از آن مهمتر، سیستم دلبستگی انسان اختصاصی است؛ حضور دیگران سیگنال امنیت را فعال نمیکند، فقط چهرهٔ همان فردِ غایب این کار را میکرد. برای همین هیچ جمعی نمیتواند جای خالیِ یک نفر را پر کند. سؤال: آیا دلتنگی نشانهٔ عشق است یا نشانهٔ وابستگی ذهن به یک مسیر امنیتی خاص؟
راهکار:
این جمله نشان میدهد دلتنگی به تعداد آدمهای اطراف ربطی ندارد؛ به جایِ خالیِ یک نفر مربوط است. برای نگاه تازه، بپرس: «دلت برای خودِ او تنگ شده یا برای نسخهای از خودت که کنار او بودی؟»