تنهایی و بزرگی: پارادوکس تلخ زندگی:
تحقیقات عصبشناختی نشون میده که تنهایی اجباری (loneliness) مسیرهای دوپامین رو مختل میکنه، اما تنهایی اختیاری (solitude) فعالیت قشر پیشپیشانی رو افزایش میده و خلاقیت رو ۴۰٪ بالا میبره. پس این «بزرگی» که میگی، حاصل کدوم نوع تنهاییه؟
راهکار:
این پارادوکس رو میشه به انتخاب آگاهانه تبدیل کرد: تنهایی رو به عنوان فضایی برای رشد ببین، نه زندانی برای انزوا. اگه تنهایی رو انتخاب کنی، قدرتت میشه؛ اگه تحمیل بشه، زهرت.