احساس تنهایی بعد از کمک به دیگران

چراغ راه دیگران بودن و تاریکی راه خودم:

در اسطوره‌های یونانی، کیرون جاودانه‌ای بود که زخم مسموم داشت و هرگز خوب نمی‌شد؛ ولی همین زخم او را به بزرگ‌ترین آموزگار پزشکان تبدیل کرد. یونگ به این الگو می‌گفت «شفاگر زخم‌خورده»: کسانی که دیگران را شفا می‌دهند، اغلب زخمی دارند که خودشان نمی‌بینند. عصب‌شناسی هم نشان داده کمک به دیگران دوپامین را فعال می‌کند؛ اما اگر نیازِ خودت نادیده گرفته شود، همین مسیر به فرسودگی می‌رسد. سوال: آیا نور دادن مدام، نگاهت را به تاریکیِ خودت خیره کرده؟

راهکار:

بازتعریف کن: تاریکی راهت به این معنا نیست که بینور ماندهای، بلکه یعنی نورت را فقط به سمت دیگران گرفتی. حالا تصور کن دوستت همین جمله را گفت؛ چه پاسخی به او میدادی؟ همان پاسخ را برای خودت بنویس و ببین کدام بخش از وجودت منتظر شنیدنش است.