حضور بیروح؛ تنهایی در جمع:
آیا میدانستید مغز انسان در لحظات 'حضور غایب' (فردی که از نظر فیزیکی نزدیک اما ذهنی دور است) همان الگوهای فعالیت عصبی تنهایی واقعی را نشان میدهد؟ تحقیقات دانشگاه هاروارد نشان داده این وضعیت میتواند سطح کورتیزول را تا ۳۰٪ افزایش دهد. در حقیقت، بودن با کسی که نیست، مغز را در یک پارادوکس عاطفی گرفتار میکند. چه مکانیسمی در روان ما باعث میشود این نوع حضور را بهعنوان غیبت تفسیر کنیم؟
راهکار:
این حس را میتوان 'تنهایی دو نفره' نامید. پژوهشها نشان میدهد حضور فیزیکی بدون ارتباط عاطفی، حتی از تنهایی واقعی هم آزاردهندهتر است. شاید وقت آن رسیده که به جای تحمل، به دنبال گفتگویی صادقانه درباره نیازهای عاطفی باشیم.