چرا با آشنایی بیشتر با آدمها، تنهایی باارزشتر میشود؟:
پژوهشهای علوم اعصاب نشان میدهد مغز انسان برای پردازش روابط نزدیک طراحی شده، نه روابط سطحیِ بیشمار؛ گسترش تعداد آشنایان، مسیر پاداش را فعال میکند اما همزمان «سوخت شناختی» را تحلیل میبرد. تنهاییِ بعد از آن، مکانیسم بازسازی و خودتنظیمی ذهن است؛ یعنی هرچه دایره آدمها بزرگتر شود، مغز برای معنادار کردن روابط به سکوت بیشتری نیاز پیدا میکند.
راهکار:
این نگاه یعنی تنهایی از یک نقیصه به یک انتخاب تبدیل شده؛ وقتی آدمها را دیدی و باز هم خلوتی را برگزیدی، آنوقت تنهاییات دیگر جبر نیست، پناهگاهی است که آدمها را بهتر میشناسی.