شهر لجنی؛ برخورد با آدمهای سمی در شهر:
انسانها بهطور تکاملی از لجن، چه فیزیکی چه رفتاری، بیزارند. سیستم ایمنی رفتاری ما با دیدن رفتارهای ناپاک، بخش اینسولای مغز را فعال میکند، همان بخشی که برای تهوع غذایی روشن میشود. به همین خاطر روبهرو شدن با «آدمهای لجن» در شهر فقط استعاری نیست، مغزت واقعاً واکنش تهوع نشان میدهد. جالب است که این مکانیسم در شهرهای پرجمعیت برای محافظت از سلامت روانیات تشدید میشود. آیا این حس برای تو فیزیکی هم میشود؟
راهکار:
اینکه بقیه رو لجن میبینی، یعنی خودت لجن نیستی. مرز بین تحقیر و آگاهی رو هوشمندانه ترسیم کن. این تلنگر رو تبدیل به سوخت فاصلهگیری کن، نه غرق شدن در تلخی. شهر لجنیترین نقاط هم آدمهای نابی داره که فقط کافیه فیلتر نگاهت رو عوض کنی تا پیداشون کنی.