احساس یتیمی در دعا

حال و هوای یتیمی هنگام ذکر «بابی انت و امی»:

این فراز از دعا، بازمانده‌ای از فرهنگ عرب پیش از اسلام است که در آن فدا شدن پدر و مادر، بالاترین ایثار برای عزیزترین فرد بود. در روانشناسی دین، تکرار این عبارات حالت «تعلق جبرانی» ایجاد می‌کند: ذهن با شبیه‌سازی والد آرمانی، خلأ عاطفی یتیمی را به پیوندی رازآلود با قدیس بدل می‌کند. آیا این والاترین هنر ذهن برای بقا در غم نیست؟

راهکار:

این احساس یتیمی در دعا، در واقع تجلی عمیق‌ترین شکل دلبستگی است؛ جایی که فرد، خود را در آستانه وصال می‌بیند، نه در فقدان محض.