دلتنگی عاشقانه؛ یتیم در غیاب معشوق:
مغز جدایی را همانند درد فیزیکی پردازش میکند؛ پژوهشهای نائومی آیزنبرگر نشان داده که طردشدگی، همان نواحی فعال در درد جسمانی یعنی قشر کمربندی پیشین و اینسولا را روشن میکند. حتی استامینوفن میتواند این «دلشکستگی» را تسکین دهد. از نگاه تکاملی، جدایی از دلبند معادل هشدار خطر مرگ است؛ برای همین مغز با حس یتیمی اعلام میکند: «امنیت از بین رفته.» اگر آغوش دنیا این زنگ خطر را خاموش نمیکند، شاید آغوشِ آگاهانهٔ خودِ دلتنگی آن را آرام کند؟
راهکار:
این متن فقط از غیاب عشق نمیگوید؛ از این میگوید که وقتی بخشی از هویتت به کسی گره خورده، آغوش بقیه کافی نیست. بازتعریفش کن: یتیم کسی نیست که عشق را گم کرده، کسی است که خودش را در عشق گم کرده.