احساس رویایی: وقتی معشوق تکهای از بهشت است:
مغز انسان در مواجهه با عشق رمانتیک، مراکز پاداش مشابه با کوکائین را فعال میکند: ناحیه تگمنتوم شکمی و هسته دمدار. جالبتر اینکه رویاهای شبانه ما نیز توسط همین سیستم دوپامینی پردازش میشوند. به همین دلیل است که معشوق در ذهن ما حالتی اعتیادآور و فراواقعی پیدا میکند، درست مثل یک رویا. آیا تا به حال فکر کردهاید که چرا خاطرات عاشقانه اغلب حالتی سورئال دارند؟
راهکار:
این نگاه رؤیاگونه به معشوق همان چیزی است که روانشناسان به آن «ایدهآلسازی» میگویند؛ مرحلهای که در آن معشوق را کامل میبینیم. جالب اینجاست که مغز ما عمداً نقصها را فیلتر میکند تا پیوند عاطفی اولیه شکل بگیرد. شاید این شعر ناخودآگاه بازتابی از این فرآیند کهن تکاملی باشد.