حسرت بغل کردنت؛ زخم شیرین خاطرههای از دست رفته:
دانشمندان میگن احساس «حسرت» برخلاف پشیمانی، روی فرصتهای از دست رفته متمرکزه نه اشتباهات انجام شده. جالبه که مغز ما برای نگهداشتن خاطرات عاطفی، مادهای به اسم «نوراپینفرین» ترشح میکنه که دقیقاً باعث میشه یه لحظهی ساده تبدیل به یه خاطرهی غیرقابل حذف بشه. اینجا بغل کردنت احتمالاً همون لحظهست که نوراپینفرین طوفان به پا کرده. حالا اگه این بغل فقط یه خیال بوده باشه، نوراپینفرین بازم فعال میشه چون ذهن بین خیال و واقعیت در عشق مرز نمیشناسه. سوال تاو: آیا آدمها بیشتر حسرت «بغلهایی» رو میخورن که هیچوقت اتفاق نیفتادن یا اونایی که بودن و تموم شدن؟
راهکار:
این حس حسرت ریشه در «نظریهٔ زمان از دست رفته» داره: روانشناسان میگن ذهن ما خاطرات رو بر اساس عواطف شدید بازنویسی میکنه. شاید اون بغل واقعاً اینقدر عالی نبوده، اما ذهن تو الان برای فرار از درد الان، اون لحظه رو اسطورهسازی کرده. سوالبرانگیز: اگر برگردی به گذشته، واقعاً حاضر بودی دوباره همون رو تجربه کنی یا فقط بغلی خیالی آرزوت شده؟