جهان بی تو معنی ندارد – دلنوشته عاشقانه:
مغز انسان در نبود دلبستهاش، دوپامین و اکسیتوسین را پس میکشد و سکوت سیناپسی ایجاد میکند که دقیقاً شبیه «پوچی» است. این یک واکنش شیمیایی تکاملیست برای وادار کردن ما به بازگشت به گروه. پس حسات نه فلسفی است نه عرفانی، یک مکانیزم بقای اولیه است که در قالب شعر بیرون میزند. سوال: اگر بدانیم این حس یک خطای نورونیِ مفید است، باز هم به آن ارزش مطلق میدهیم؟
راهکار:
این حس عمیق نشاندهندهٔ پیوندی واقعی است. شاید نوشتن یک نامهٔ خام به آن شخص (حتی اگر نرسد) کمک کند تا این پوچی را به یک اثر هنری تبدیل کنی.