شعر بی ثمر هر ساله در فکر بهارانم از شهریار؛ احساس پاییز در بهار:
پژوهشها نشان میدهند مغز ما پیشبینی پاداش را با ترشح دوپامین جشن میگیرد، اما وقتی واقعیت از انتظار عقبتر است، همین سیستم باعث افت شدید خلق میشود. بهار ذهنی ما اغلب قربانی پیشبینی افراطی میشود؛ پدیدهای که در روانشناسی به آن «خطای پیشبینی عاطفی» میگوییم. پاییز استعاری شهریار دقیقاً توصیف شاعرانه همین سازوکار است. آیا اگر بهار را پیشبینی نکنیم، پاییز هم رنگ میبازد؟
راهکار:
شاید پاییزِ درونی، بهاری را که در تقویم میآید بیاعتبار میکند؛ این شعر زمزمهای است برای لحظهای که میپذیریم تازگی همیشه در طبیعت بیرون نیست، گاهی در رها کردن انتظار شکوفه میزند.