ما همگی نفرین شدیم؛ مرز باریک عذاب طبیعی و فراطبیعی:
در روانشناسی پدیدهای به نام «ترومای بیننسلی» داریم: پژوهشها روی بازماندگان هولوکاست و فرزندانشان نشان میدهد که نشانههای زیستی استرس (مثل سطح کورتیزول) تنها از طریق رفتار منتقل نمیشود، بلکه تغییرات اپیژنتیکی در بیان ژنها نیز رخ میدهد. پس این حس که «نفرین شدهایم» میتواند بازتابی از زخمهای نیاکانی در بدن ما باشد، نه فقط یک استعاره. آیا عذابهای جمعی در دیانای ما رمزگذاری شدهاند؟
راهکار:
احساس «نفرین جمعی» شاید مکانیسم دفاعی ذهن برای تابآوری در برابر بیعدالتی سیستمی باشد. وقتی با انبوهی از رنج بیدلیل روبهرو میشویم، ساختن یک روایت فراطبیعی تحملپذیرتر از پذیرش تصادفی بودن درد است. این سپر ذهنی را بشناسید تا بتوانید ریشههای واقعی عذاب را پیدا کنید.